โจมีโรคประจำตัวคือปวดหัวเป็นประจำ แต่ว่าไม่เคยไปหาหมอเลย
เนื่องจากเขาคิดว่าน่าจะปวดหัวจากการเรียนอย่างหนักเท่านั้น ปล่อยไว้เดี๋ยวก็หาย10ปีผ่านไป อาการปวดหัวก็ไม่เคยหายไป แม้ว่าบัดนี้เขาได้ก้าวเข้าสู่วัยกลางคนแล้วก็ตาม
เขาก็ไม่คิดจะไปหาหมอ เพราะคิดว่าเป็นเพียงเพราะเครียดจากการทำงานอีก10ปีต่อมา อาการปวดหัวก็ไม่เคยหาย มีแต่ทวีความรุนแรงมากขึ้น
เขาจึงตัดสินใจว่าจะต้องไปหาหมอเสียที เมื่อหมอทำการตรวจเรียบร้อย จึงพูดขึ้นว่า
“ผมมีข่าวดีและข่าวร้ายครับ ข่าวดีก็คือ ผมสามารถรักษาอาการของคุณได้อย่างหายขาด”“และข่าวร้ายหล่ะครับหมอ” โจถามขึ้นอย่างร้อนรน
“ข่าวร้ายก็คือว่า ผมต้องทำการตัดไข่คุณทิ้งครับ”
โจเหมือนตกอยู่ในภวังค์
“คืองี้ครับ”หมอรีบอธิบาย “อาการของคุณ ถือว่าพบได้น้อยมาก เรียกว่า 1ใน100ล้านก็ว่าได้
ไข่ทั้งสองข้างของคุณไปดันลำไส้ให้ไปกดทับเส้นปลายประสาทล่างสุดของกระดูกสันหลัง
การกดทับนี้เองทำให้คุณต้องทรมานกับการปวดหัวอย่างรุนแรงตลอด 20ปีที่ผ่านมา”“ทางเดียวที่จะรักษาได้คือ การตัดไข่ครับ” หมอสรุปสั้นๆ แต่ทำร้ายจิตใจโจยิ่งนัก
หมอได้ให้โอกาสเขาตัดสินใจ อย่างไรก็ตามเขารู้สึกหดหู่ยิ่งนัก เขาสู้อุตส่าห์มานะเรียน
เพื่อให้ได้ทำงานดีๆ ไม่เคยไปเที่ยวเหลวไหล เธค ผับ ไม่รู้จัก สาวๆไม่เคยสน และเมื่อได้งานแล้ว
เขาก็ได้ทุ่มเทอย่างหนัก เพื่อให้ก้าวหน้าและมีเงินเยอะๆ จนมาวันนี้เขาได้ทุกอย่างที่ต้องการ
และเขาคิดว่า ถ้าได้สิ่งเหล่านี้แล้ว ผู้หญิงมากมายก็จะเข้ามาหาอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ทุกสิ่งที่วาดฝันก็พังทลายจากอาการปวดหัวของเขาเองเขาได้นอนคิดอยู่หลายคืน ถึงแม้จะเศร้าเพียงใด แต่เขาก็ไม่อยากทรมานเหมือนตกนรกอีกต่อไป
เขาไม่กล้าปรึกษาใคร เนื่องจากคิดว่าเป็นเรื่องน่าอายดังนั้นวันรุ่งขึ้นเขาจึงไปโรงพยาบาล เพื่อผ่าตัดทันที
เมื่อออกจาก ร.พ. โจหายปวดหัวเป็นปลิดทิ้ง รู้สึกปลอดโปร่งครั้งแรกในรอบ 20 ปีแต่โจก็รู้สึกเหมือนขาดบางอย่างที่สำคัญไปในชีวิต เหมือนกลายเป็นอีกคนหนึ่ง
แต่เขาก็เข้มแข็งพอ และตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่
เขาจึงเดินเข้าร้านตัดสูทที่แพงที่สุด เพื่อเป็นการปลอบใจและเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ
โจกล่าวกับชายแก่เจ้าของร้านหลังเดินเข้ามาต้อนรับ “เอ่อ ผมจะตัดสูทครับ"“ได้ครับ อืมม... ขนาด 44นิ้ว” เจ้าของร้านดูโดยไม่ต้องวัด
โจหัวเราะ "ถูกแล้ว รู้ได้งัยเนี่ย”
“ผมเปิดร้านมา 60ปี น่ะครับ”โจลองสูท ซึ่งใส่ได้สวยและขนาดพอดี
“ไม่สนใจลองเสื้อเชิ้ทมั่งเหรอครับ” เจ้าของร้านถาม
“ก็ดีครับ”โจตอบ“อืมม... แขน 34 คอ 16นิ้วครึ่ง” เจ้าของร้านดูโดยไม่ต้องวัด
โจชักสงสัย “ถูกแล้ว รู้ได้งัยเนี่ย”
“ผมเปิดร้านมา 60ปี น่ะครับ”
โจลองเสื้อ ซึ่งใส่ได้สวยและขนาดพอดี“รองเท้าสักคู่ดีไหมครับ”
“ก็ดีครับ”
“อืมม... 9นิ้วครึ่ง” เจ้าของร้านดูโดยไม่ต้องวัด
โจรู้สึกแปลกใจมาก “ถูกแล้ว รู้ได้งัยเนี่ย”
“ผมเปิดร้านมา 60ปี น่ะครับ”
โจใส่รองเท้าซึ่งใส่ได้สวยและขนาดพอดีขณะที่เขาลองเดินไปทั่วร้าน เจ้าของร้าน จึงถามว่า
“ลองกางเกงในตัวใหม่สักหน่อยไหมครับ”
โจชะงักและหยุดคิดสักครู่ “ก็ดีครับ”
“อืมม... ขนาด 36นิ้ว พอดี”
คราวนี้โจหัวเราะก๊าก “ฮ่า เสร็จผมหล่ะ คราวนี้คุณผิดครับ ผมใส่ 34 ตั้งแต่อายุ 18”ชายแก่ส่ายหน้า พร้อมกับพูดขึ้นว่า “โอ้ยอย่างคุณ 34 ไม่ได้หรอก ทรมานตายชัก
เพราะมันจะไปรั้งไข่คุณไปดันลำไส้ และทำให้ไปกดทับเส้นประสาทล่างสุดของกระดูกสันหลังอีกที”“คุณไม่เคยปวดหัวมั่งเลยเหรอ”
โจ ?????????...